صدا از دیوارهای نازك خانه بیرون میرود و میرسد به گوش سهیلا خانم همسایه كه شعارش بسوز و بساز است.در دلش میگوید: خوش به حال مریم خانم! دستكم گاه و بیگاهی حتی به قیمت آبروریزی هم كه شده چهار تا داد میزند و خودش را خالی میكند. من كه باید خفه خون بگیرم و از ترس كتك كاری و آبروریزی همه گند كاریهای شوهرم را ندید بگیرم و كلفتی اون مردك بیوفا و بچههایش را بكنم !همسایه طبقه پایین هم كه لای درش را باز كرده تا سرو صدا را واضحتر بشنود آرام در را میبندد و میگوید: عجب زن بیسیاستی! یعنی نمیتوانست بحث را بپیچاند و بعدا یك جوری كه شوهرش نفهمد از كجا خورده تلافیاش را سرش در آورد.همسایه طبقه بالا هم به همسرش میگوید: خدا را شكر كه همسر من زن منطقی است و خودم هم اهل این سرو صداها نیستم. وقتی میشود آرام نشست و به حرفهای یكدیگر گوش داد و برایش راهحل پیدا كرد مثل كاری كه من و همسر عزیزم میكنیم،چرا باید آدم خودش را این همه آزار بدهد؟شما از كدام دستهاید؟وقتی از حرفهای همسرتان میرنجید با او چه رفتاری میكنید؟ قهر میكنید یا توی دلتان میریزید و دم بر نمیآورید؟ شاید هم همه چیز را به هم میریزید یا صبر میكنید تا در یك موقعیت مناسب تلافیاش را سرش در آورید.اما اگر راستش را از مشاوران خانواده و متخصصان بپرسید به شما میگویند هیچ كدام از اینها راهحلش نیست.نادره سلیمانی یكی از این مشاوران

علت اول) ریش سپیدها را نادیده میگیریم: در گذشتههای دور اگر میان دو نفر از بستگان شكر آب میشد، بالاخره یكی از اعضای فامیل ماجرا را به گوش ریشسپیدهای خانواده میرساند و آنها بلافاصله وارد عمل میشدند و دو طرف را با هم آشتی میدادند چرا كه به حفظ استحكام خانواده معتقد بودند و به همین علت اجازه نمیدادند قهر میان بستگان، كهنه شود و به كینه و جدایی برسد.حالا اما حرف ریش سپیدهای فامیل دیگر اعتبار چندانی ندارد تا جایی كه حتی با وجود پافشاری بزرگترها برای آشتی، گاهی جوانها ترجیح میدهند همچنان در قهر باقی بمانند.علت دوم)ما توانایی بیان مشكلات و دلخوریهایمان را به شیوه رو در رو نداریم. برای مثال دو دختر عمو را میشناسم كه در مهمانی سر این مساله كه چه كسی باید اول از در خانه بگذرد از هم دلخور شدند و تا پنج سال یك كلمه حرف هم با هم نزدند!  دخترعموی بزرگتر اعتقاد داشت دخترعموی كوچكتر باید میایستاد و به او تعارف میكرد، اما او با شتاب از در گذشته بود. دختر عموی كوچكتر هم البته توجیه مناسبی داشت او میگفت ناگهان صدای گریه فرزندم را از سالن مهمانی شنیدم مضطرب شدم و خواستم زودتر خودم را به او برسانم و تعارفكردن را فراموش كردم.این دو نفر ابتدا موضع چندان خصمانهای نسبت به هم نداشتند، اما هیچكدام آنقدر شجاعت و توانایی نداشتند كه مانند دو انسان بالغ رو به روی هم بنشینند

در فهرست زير به چند موقعيت و چند نوع از افرادي كه داراي ويژگي هاي نه چندان مثبت هستند، اشاره شده است و البته بهترين توصيه در چنين شرايطي، ازدواج نكردن است۱- اگر يكي از شما به طور خستگي ناپذيري چنين سوالاتي را مطرح مي كند: «مطمئني كه دوستم داري؟» يا «واقعاً برايت اهميت دارم؟» (تيپ تأييد خواه).۲- اگر زماني كه با هم هستيد بيشتر وقت شما به جر و بحث و مخالفت مي گذرد. (رابطه عشق-تنفر)۳- اگر با وجود اين كه زمان بسياري را با هم مي گذرانيد، واقعاً يكديگر را به عنوان يك فرد نمي شناسيد يا با افكار يكديگر ارتباط برقرار نمي كنيد.۴- اگر با پدر و مادر خود رابطه خوبي نداريد و همسر آينده شما «درست شبيه» اين والد نامطلوب شما است.۵- اگر دليل ازدواج شما، يافتن كسي است كه برايتان «مادري» يا «پدري» كند.۶- اگر احساس مي كنيد كه تصميم به ازدواج از طرف پدر يا مادر همسر آينده تان به شما تحميل شده است.۷- اگر مدام جملاتي مانند اين در سرتان مي چرخد: «شايد همه چيز بعد از ازدواج درست شود.»۸- اگر فرد مورد نظرتان مي خواهد كه همه دوستان همجنس قديمي خود را ترك كنيد و يك زندگي اجتماعي تازه برپا كنيد. (تيپ مالكيت طلب).۹- اگر او همه تصميم هاي مهم در رابطه با شما را به تنهايي اتخاذ مي كند و شما از اين كار او بسيار ناخشنوديد. (تيپ فرمانده)۱۰- اگر او بارها «از كوره در مي رود» و در كنترل خلق و خوي خود ناموفق است.۱۱- اگر احس

مشاوره قبل ازدواج در الویت اول به روشن ساختن ملاکهایی میپردازند که برای داشتن یک انتخاب مناسب در ازدواج ضروری هستند. عدم توجه به تعیین چنین ملاکهایی و ارزش گذاری و اولویت بندی نامناسب آنها اغلب موجب ناکامیهای بعدی میشوند. بر این اساس در مشاوره قبل از ازدواج تلاش میشود ملاکهای افرادی که قصد ازدواج دارند بررسی شده و راهنمایی لازم در مورد نظر داشتن ملاکهای مناسب ارائه گردد. سن ازدواج عامل مهمی است که میتوانند رضایت از زندگی مشترک را تحت تاثیر قرار دهد هر چند این عامل به تنهایی نمیتواند تعیین کننده باشد، اما عامل مهمی است که باید مورد توجه قرار گیرد. بر این اساس لازم به نظر میرسد میزان آمادگی سنی ، روانی و اجتماعی طرفین مورد بررسی قرار گیرد. بطوری که عدم پختگی روانی ، عاطفی ، جسمانی و اجتماعی طرفین مشکلات زیادی را به بار خواهد آورد و روشن است رسیدن به سن و سالی که از لحاظ اجتماعی مناسب برای ازدواج به نظر میرسد به تنهایی قابل تکیه کردن نخواهد بود چرا که افراد مختلف در سنین متفاوتی به پختگی و آمادگی لازم برای ازدواج میرسند. یک فرد 25 ساله ممکن است از پختگی و رشد و تکامل روانی ، اجتماعی و عاطفی برخوردار باشد در حالیکه فرد دیگری در سن 35 سالگی چنین آمادگی را نداشته باشد. ویژگیهای شخصیتی بسیار متنوع و متعدد هستند، اما برخی از آنها دخالت بیشتری در رضایت از زندگی مشترک&